30 10 2015

Ben tek başım aodamda sessizliğimde boğulurken tektim. Kimse yoktu. Kimseye haber vermedim. Onlarda gelmedi. Kabullenilmesi zor bir durum değil aslında. ben seçtim. nöyle olması bazı insanlarda derin yaralar açarken bende artık yaralarım iyileşmeye başlıyorlardı. yani durum o derece vahimdi. bazen koşup sarılmak istediğim elbette benim de var. ama şöyle bir durum da var ki o insanların bekledikleri de biz değiliz. yani beklediğimiz insanların beklediği insanlar biz değiliz. olsun. sağlık olsun. bende bu aralar kendimi karabiber e verdim. kahve içiyorum sürekli.ha bide youtube dan durmadanbilmediğim daha önce dinlemediğim müzikleri dinliyorum. artık eskisi gibi değilim sanırım biraz kendimi buldum. henüz yakalyıp kendime getirmiş değilim ama en azından buldum kpss falan çalışıyorum. bazen soru bile çözüyorum. hatta geçenlerde çıtayı o kadar yükselttim ki kendime test kitabı aldım. ne kadar çözerim ne kadar işe yarar bilemem. ama kendi çapımda bende çaba sarf etmiyor değilim. bi şekilde bi şeyler yapamay çalışıyorum. her seferide de elim boş kalıyor. sonuçta malzemesi ve ateşi olmayan bi çorba nasıl tat verirse benim ki de o işte. ne ayranım ve ne suyum ne de ateş. ama en azından birleştirmeye çalışıyorum. neyi birleştirmeye çalışıyorum onu da anlamış değilim ama. boş bi çaba içerisindeyim işte. elbette bir gün sonuç alırım ama hangi gün. belkide sonuç 'son' olur 'son'um' olur. bilmiyorum. zaten neyi bilir ki insan. ağlayarak geldiğimiz dünyada ağlamadan acı çekmeyi öğrenerek ağlayamada göç edeceğiz neticede. onun için çok da şeapmamak lazım. 

0
0
0
Yorum Yaz